گروه حقوق، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
چکیده: (105 مشاهده)
زمینه و هدف:حق بر تغذیه، به عنوان چهارچوبی قانونی و هنجاری در حقوق بینالملل بشردوستانه، نقشی کلیدی در مبارزه با ناامنی غذایی ایفا میکند. این حق، با تضمین زندگی توأم با عزت و رهایی از گرسنگی، بسترساز تحقق سایر حقوق بشری بوده و برای گروههای آسیبپذیر، به ویژه سالمندان، از اهمیتی مضاعف برخوردار است. روش:مقاله حاضر، با رویکردی توصیفی ـ تحلیلی، به بررسی چالشهای پیش روی تحقق این حق برای سالمندان، هم در حقوق ایران و هم در اسناد بینالمللی میپردازد. ملاحظات اخلاقی:در پژوهش حاضر جنبههای اخلاقی مطالعه کتابخانهای شامل اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است. یافتهها: یافتهها حاکی از آن است که علیرغم اهمیت موضوع، در قوانین ایران تصریح مستقیمی به حق بر تغذیه سالمندان نشده است، در حالی که میتوان از طریق تفسیر قوانین مرتبط و با استناد به روح و فحوای قوانین، به استنباطی ضمنی از این حق دست یافت، چنین رویکردی فاقد صراحت و قطعیت لازم است. این ابهام قانونی، میتواند منجر به تفاسیر گوناگون و متعاقباً، تضییع احتمالی حق بر غذا برای سالمندان گردد. این در حالی است که اسناد بینالمللی، هرچند به طور خاص به سالمندان اشاره نمیکنند، اما با تأکید بر حق بر غذا برای همه افراد، زمینه را برای حمایت از تغذیه این گروه آسیبپذیر فراهم میسازند. نتیجهگیری:در نتیجه، لازم است در راستای تقویت حمایت از حق بر تغذیه سالمندان در ایران، ضمن بازنگری و اصلاح قوانین موجود، به تصویب قوانین صریح و شفاف در این زمینه همت گمارد. این امر، علاوه بر تضمین حقوق این قشر از جامعه، گامی مهم در راستای اجرای تعهدات بینالمللی ایران در حوزه حقوق بشر خواهد بود.
