زمینه و هدف: در دهه‌های اخیر، با گسترش شهرنشینی و افزایش فشار بر منابع شهری، چالش‌های مرتبط با امنیت غذایی، کیفیت زندگی شهری و پایداری گردشگری بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته‌اند. در این میان، نوشهرگرایی به عنوان رویکردی نوین در طراحی و بازآفرینی فضاهای شهری، با تأکید بر کاربری مختلط، پیاده‌مداری، حفاظت از بافت تاریخی و مشارکت‌پذیری اجتماعی، زمینه‌ای مناسب برای تحقق اهداف توسعه پایدار فراهم می‌آورد. این پژوهش با هدف بررسی نقش اصول نوشهرگرایی در ارتقای امنیت غذایی و حقوق تغذیه در بستر گردشگری شهری، موردپژوهی خود را بر هسته تاریخی ـ مرکزی شهر تبریز متمرکز ساخته است.
روش: در راستای دستیابی به اهداف این پژوهش از روش تحقیق مبتنی بر رویکرد کیفی ـ کمی با استفاده از برداشت میدانی شامل پرسشنامه‌ و مصاحبه با ساکنان، گردشگران و متخصصان محلی در محدوده بازار تاریخی تبریز و خیابان‌های پیرامونی استفاده شده است.
ملاحظات اخلاقی: این پژوهش با رعایت اصول اخلاق پژوهش انجام شده است. مشارکت‌کنندگان با رضایت آگاهانه و داوطلبانه در مطالعه شرکت کرده‌اند و اطلاعات آنان به ‌صورت محرمانه و بدون امکان شناسایی فردی استفاده شده است. به ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی هسته مرکزی شهر تبریز احترام گذاشته شده و داده‌ها صرفاً در چهارچوب اهداف علمی و بدون تعارض منافع به‌ کار رفته‌اند.
یافته‌ها: داده‌های به‌ دست‌آمده نشان می‌دهد که وجود فضاهای باز، بازارهای محلی و دسترسی به غذای سالم در مرکز شهر، عامل مهمی در افزایش رضایت گردشگران و تأمین عدالت تغذیه‌ای برای ساکنان است. از سوی دیگر، کمبود برخی زیرساخت‌های عمومی و خدمات شهری نظیر فضاهای استراحت، آب شرب و سرویس‌های بهداشتی، مانعی برای تحقق کامل اهداف نوشهرگرایی و تغذیه شهری به‌ شمار می‌رود.
نتیجه‌گیری: مقاله حاضر تلاش دارد الگویی تلفیقی برای سیاستگذاری شهری در حوزه‌های تغذیه، گردشگری و طراحی شهری ارائه دهد. یافته‌های این تحقیق می‌تواند به عنوان مبنایی برای تدوین سیاست‌های شهری مبتنی بر حقوق تغذیه، تقویت بازارهای بومی و طراحی فضاهای عمومی با محوریت گردشگر و ساکن محلی در نظر گرفته شود.